Post Parté Panic

10:30pm. Pagkatapos ng kabaliwan ng event/party/photoshoot/exhibit sa DISH, pagod akong nakarating sa bahay. Bago ako bumaba ng sasakyan, hinanap ko sa tabi kong seat ang digital camera ni AJ. Wala akong makapa. Buksan ang ilaw. Wala ang camera! Hinanap sa may sahig. Wala. (WTF!) Waah! Oh no.. Nagsimulang magpanic. Nasaan na ang camera!

"Camera? Sigurado ka bang may dala kang camera?"
"Oo.."
"Eh di nandiyan lang yon!"
"Pero wala talaga! Nandito lang dapat yon pero wala. Baka nabitawan ko yung camera sa kalsada Mother Ignacia bago sumakay at na-imagine ko lang na ipinatong ko sa tabi ko." (which is kinda huh? pwede ba yon?)

Panic. Panic. Wala talaga. At ang optimismo na 'nandiyan lang yan' ay walang saysay. (Sheds a tear.) Kamuntik ko nang tawagan si AJ

Pero isa pang pagkapa sa ilalim ng front seats at ayan--ang Culture's Campus Shirt Happens pouch na may lamang camera.

Sigaw ng: "Yey! Yeeey!". Mula WTF moment to OMG (I am heartily sorry) moment.

Eye-roll from Tokara (intenionally misspelled). If he knew the term, he'd likely say "Loga-loga!"

Ang nakakatawa ay hindi ako gaanong nag-alala (o dapat ba?) sa ano kayang magiging reaksyon ni AJ. Of course, pagbabayarin niya ako for the camera pero If I know (deep inside), baka matuwa pa si AJ na mawala na sa pag-aari niya ang, sa sarili niyang mga salita, nanlilimahid at nangingitatang camera.

Unless gusto mo pang bilhin yun camera, Ralph.